اول اینکه خیلی ممنون از همه ی استادای عزیزم و به ویژه خانوم احدیت بزرگوار و همه ی دوستان گلم. راستش به من کلی پیشنهاد شد،کلی راهنمایی هم شدم.که نتیجه شو اینجا مینویسم.

1)بر خلاف مکانیک آماری که میگوید :" جمع هیچ وقت اشتباه نمیکند ! " باید گفت که گاهی جمع کاری میکند که مناسبتی با احوال ما ندارد پس اگر" از دور ماندن از جمعی که کار مناسب احوال ما نمیکند نمیترسیم" بهتر است کاری کنیم مناسب احوال خودمان.

2)بگذار احساس هوایی بخورد.

3)کاری را وظیفه نکنیم که نمیتواند وظیفه باشد.

4) احساساتمان را سرکوب نکنیم.

5) همیشه درست را انجام دهیم ، نه درستی که باقی آدمها میگویند، درستی به تشخیص خودمان ، دلمان و اندیشه مان.

6)قالبی که باقی آدمها برای چیزی درست کرده اند، لزوما همیشه قابل اعتماد و اتکا نیست.

7) اصلا مهم نیست که بقیه ما را بشناسند ، خوب است که دوستمان داشته باشند ولی لزومی ندارند منتظر دست زدنشان باشیم. منتظر سوت کشیدنشان .خوب است که دوستمان داشته باشند، ولی لزومی ندارد برای دوست داشته شدن بزرگ باشیم . آن هم آنگونه که بقیه میگویند.

آدمهای بزرگ خودشان بزرگند، خودشان دوست داشتنی اند، خودشان قابلند!

اصلا مهم نیست که جمعیت بزرگی ما را بشناسند ، جمعیت بزرگ خودش آدمهای بزرگ را پیدا میکند.

هر آدمی که جمعیت بزرگی میشناسدش لزوما بزرگ نیست ، ولی معمولا آدمهای بزرگ را جمعیت های بزرگ میشناسند.

و اگر آدمهای بزرگ را جمعیت بزرگی نشناسد، باکی نیست چون آدمهای بزرگ همیشه بزرگند.

من آدمهای بزرگی را میشناسم که جمعیتِ بزرگی نمیشناسدشان ولی هم بزرگند، هم قابل ،هم دوست داشتنی.

پس ننویس برای اینکه باقی بشناسندتت .

پس نخوان ، فکر نکن ، نسرا برای اینکه باقی برایت کف بزنند.

فکر کن ، بخوان ، بنویس برای بزرگ شدن ، برای بزرگ بودن.

8) مفید بودن برای باقی آدمها ، بزرگترین سرمایه ی هر انسان است. بزرگترین مایه ی بزرگی! برای این، همواره تلاش کن

9) در مواجهه ی با یک مسئله ، ظرفیت مسئله را بالاتر از حدش نبریم.و از آن مشکل و برزخ نسازیم.

پ.ن1 : در مورد انتخاب نگاه و دید هم کلی حرفها زده شد که 3 یا 4تا پست لازم است برای گفتن . که شاید به تناوب در قسمت "درسی و فیزیکی" بگویمشان.

پ.ن2: ای برگ وقتی به دست باد ربوده میشوی صبور باش و سهیم. بی آنکه ایستادگی کنی. بگذار بادی که میشکندت. تو را روانه کند به سوی مقصدت !

پ.ن3: بزرگی بعد از شنیدن این مسئله یهو گفتن : از تو بعیده فاطمه؟!

وقتی که پرسیدم چرا . دلایلشان را گفتند و اینکه انتظار نداشته اند من به این موضوع این طور نگاه کنم . این جور درگیر ابزار بشم!(به نظر اون بزرگ تفکر مهمترین اصل است و باقی همگی ابزار. فلسفه ، هنر ، فیزیک ، ادبیات و ... ابزار است .) واقعا عاشق این طرز تفکرشونم. با این وجود ولی من اصلا خجالت نکشیدم و علتش را هم به آن بزرگ گفتم . و گفتم که به قول استاد فلانی : " هیچ گاه طرح مسئله احمقانه نیست . نبود مسئله است که اتفاقا احمقانه است و هوشمندانه ترین سوالات احمقانه ترین ها هستند! " اون بزرگ خندیدند و علت خنده رو حاضرجوابی من عنوان کردن ، ولی من فکر کنم منظورشون همون پررویی بود!

پ.ن4:من از این به بعد با فصل بندی اینجا قراره از همه ی چیزهایی که دوست دارم و میبینم و دنبال میکنم . بنویسم.ممنون میشم دنبالم کنید.